บทแปล DRAMA-CD "STAND BY ME"

คำชี้แจง

• เนื่องจากแปลจากการใช้หูฟังเองจับเอาจากดราม่าล้วน ๆ ไร้สคริป (บท) ดังนั้นความถูกต้องขอเป็น 80% กว่าจะได้ออกมาขนาดนี้ขอบอกว่าลำบากมาก ไม่ใช่ง่ายๆเลย....ทำเพราะใจรักล้วน ๆ ถ้ารู้สึกสนุกบ้างสักนิดก็พอใจแล้วล่ะค่ะ
• เนื้อเรื่องจะอยู่ในช่วงตอนที่ 1-2  ส่วนรายละเอีดหรือเบื้องหลังอื่น ๆ ตามได้ในเอนทรี่เก่า ๆ นะคะ

--------------------------

เรื่องที่ทำให้ทุกคนอยู่ที่นี่ นั่นน่ะถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญขนาดไหนกัน พวกผมไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เอนทรี่เก่าต่อเนื่อง

ドラマCD「蒼穹のファフナー」　Vol.1　STAND BY ME

ในตอนนั้นพวกผม ยังไม่รู้เรื่องราว อะไรเลย...สักนิด-----------------——— โซคิวโนะฟาฟเนอร์ ภาค ROL ได้ถูกกำหนดฉายเป็นรายการพิเศษในช่วงฤดูหนาวนี้ และในขนาดเดียวกันก็ได้มีกำหนดออกดราม่าซีดีด้วย โซคิวโนะฟาฟเนอร์ ทีวีซีรีย์จบลงด้วยความนิยมอย่างท้วมท้น และในฤดูหนาวที่จะถึงนี้ได้

Wing my WayAzul

แทรก 1

คาซึกิ                       ห้องเรียนเดิมๆถนนสายที่เคยเดินไปโรงเรียนสายเดิม  แต่ทว่า...วันนั้นวันที่มีเสียงไซเรนทั้งหมดดังขึ้น... เกาะก็ไม่เป็นเกาะแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว พวกผมได้เข้าสู่วังวนแห่งการต่อสู้อย่างไม่รู้ตัว

แทรก 2

คาซึกิ                       โซชิ!? ..จะให้ทุกคนเป็นนักบินจริงๆเหรอ

โซชิ                         มีการบันทึกไว้แล้วว่ามีการก่อตัวของโค้ดสูง.. เลยจัดให้มีการฝึกซ้อมพร้อมกับนายเพื่อที่จะให้ออกไปปฏิบัติการจริงๆได้

คาซึกิ                       ไม่พูดอะไรกับทุกคน..หรือพ่อแม่ของทุกคนหน่อยเลยเหรอ

โซชิ                         ได้ถามผู้ปกครองของพวกนักบินไปแล้ว1รอบ สำหรับพวกผู้ใหญ่แล้ว เค้ารู้สึกถึงสภาพการณ์แบบนี้มาก่อนที่พวกผมจะเกิดซะอีก ป่านนี้แล้วไม่มีใครมาขัดค้านหรอก

คาซึกิ                       น่ะ..ฉันลุยคนเดียวไม่ได้เหรอ

โซชิ                         อะไรนะ

คาซึกิ                       ก็ตอนนั้น แค่พวกเราก็โค่นมันลงได้แล้วนี่

โซชิ                         พูดอะไรบ้าๆ นั่นน่ะ ไม่ใช่พวกมันทั้งหมดหรอกนะ นายคิดจะเอาทั้งเกาะเป็นภาระของนายคนเดียวงั้นเหรอ

คาซึกิ                       แต่..ทุกคนเป็นนักบินโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเผชิญเรื่องอันตรายขนาดไหนไม่ใช่เหรอไง

โซชิ                         เดี๋ยวก็รู้เอง เพราะงั้นถึงต้องฝึกไงล่ะ

คาซึกิ                       ถึงอย่างงั้นก็เหอะ......

โซชิ                         ได้เวลาที่ทุกคนจะมารวมตัวกันแล้ว ไปก่อนเถอะ ผมยังมีเรื่องที่ต้องเตรียมอีก อ่ะใช่..ก่อนหน้านั้นเครื่องแบบอัลวิสเป็นไงบ้าง คาซึกิ

คาซึกิ                       นั่นน่ะเหรอ นั่นน่ะ ไม่มีอารมณ์อยากจะใส่มันเท่าไหร่เลย

โซชิ                         ตอนแรกผมก็เป็นแบบนั้น มาจนถึงตอนนี้ เพราะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง การสวมใส่เครื่องแบบอัลวิส ถือเป็นก้าวแรกของการรับเรื่องเข้ามา

คาซึกิ                       รับเรื่องเข้ามา...?

โซชิ                         นั่นเหมือนกับเป็นการให้จดจำถึงสิ่งที่จำเป็นบางอย่างในฐานะที่ยังมีชีวิตอยู่ คาซึกิ

คาซึกิ                       นาย..รู้เรื่องนี้มาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้วใช่ไหม โซชิ

โซชิ                         อ่ะ แต่ไม่ทั้งหมด โดยเฉพาะเรื่องที่จะเกิดในภายภาคหน้า ผมไม่อาจคาดเดาได้

คาซึกิ                       เรื่องต่อจากนี้น่ะเหรอ...(อือ)..ต่อไป..จะเป็นยังไงเนี่ย

มายะ                       อ่ะ คาสึไกคุง อรุณสวัสดิ์

โชโกะ                     อรุณสวัสดิ์จ้า  คาสึไกคุง

โคโย                       ย่ะ..อรุณสวัสดิ์ฮาซาม่า วันนี้ดูท่าทางแข็งแรงดีนะ

โชโกะ                     อือ อึ้ง นานแล้วล่ะ ที่ไม่ได้รู้สึกดีมากแบบนี้

โคโย                       งั้นเหรอ แต่ก็อย่าฝืนมากไปนะ

โชโกะ                     อื้อ ขอบใจจ๊ะ

มายะ                       คาสึไกคุง มารออยู่คนเดียวเหรอ

โคโย                       ตั้งใจจะมาเดินดูในอัลวิส ก็เลยมาก่อนเวลา ว่าแต่ที่นี่กว้างมากเลยนะเนี่ย ที่นี่น่ะ

มายะ                       เหอ เรื่องที่มีสถานที่แบบนี้อยู่ กว่าจะยอมรับได้ก็แย่แล้วล่ะ

โชโกะ                     เออ คาสึไกคุงเครื่องแบบอัลวิสล่ะจ๊ะ

โคโย                       เอ๊ะ ?! นั่น  ไม่ใส่ไม่ได้จริงๆสินะ

คาซึกิ                       ทุกคน??

โชโกะ                     หา  คาซึกิคุง

มายะ                       อรุณสวัสดิ์ คาซึกิคุง

คาซึกิ                       อ๊ะ อรุณสวสัดิ์

โคโย                       คาซึกิก็ไม่ได้ใส่เครื่องแบบมานี่นา

คาซึกิ                       เอ๊ะ! อา โคโยก็ไม่ได้รับเครื่องแบบเหรอ

โคโย                       เปล่า แต่มันรู้สึกขัดๆจะใส่น่ะ โทมิกับฮาซาม่าไม่รู้สึกแบบนั้นบ้างเหรอ

มายะ                       อะไรกัน ก็แค่เครื่องแบบเฉยๆเองนี่นา

โคโย                       ดูเหมือนว่า ยังกะไม่ใช่ตัวเอง เหมือนมันต่างไปจากเดิม ฮาซาม่าไม่เป็นไรแน่นะ

โชโกะ                     อื้อ  ฉันน่ะนะ ชอบความรู้สึกที่พิเศษน่ะจ๊ะ

คาซึกิ                       ความรู้สึกพิเศษ...??

ซากุระ                     อะรา ..อะไรกัน..พวกชั้นมาที่โหล่เหรอเนี่ย

เคนจิ                       อะไรกันทุกคนตื่นเช้ากันจังเลย

มาโมรุ                     เคนจิน่ะ ตื่นสายเอง ทุกคนอรุณสวัสดิ์

มายะ,โชโกะ           อรุณสวัสดิ์

ซากุระ                     อรุณสวัสดิ์ ว่าแต่ใส่อะไรนั่นน่ะ

มายะ                       พวกซากุระก็ไม่อยากใส่เหรอ ชุดเครื่องแบบ

เคนจิ                       นั่นน่ะ ไม่ใส่ไม่ได้เหรอ?

มาโมรุ                     พ่อกับแม่ก็ไม่เห็นพูดอะไรเลย

ซากุระ                     ถ้าใส่แล้วมันเคลื่อนไหวลำบาก ชั้นก็ไม่เอาด้วยหรอก

โคโย                       แฮะ ดีจังไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว

โซชิ                         ทุกคนอย่ามัวแต่สุมหัวคุยกัน

คาซึกิ                       อ๊ะ..โซชิ

โคโย                       ไง อรุณสวัสดิ์โซชิ

โซชิ                         คาซึกิ โคโย ซากุระ เคนจิ มาโมรุ ชุดเครื่องแบบล่ะ น่าจะแจกจ่ายไปให้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ

เคนจิ                       เอ๊ะ ต้องใส่จริงๆเหรอ ชุดน่ะ

มาโมรุ                     ทั้งๆที่โรงเรียนก็ไม่มีชุดเครื่องแบบแท้ๆ

โซชิ                         ทุกคนกลับไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ แล้วไปเปลี่ยนมาซะ!!!!

ซากุระ                     อะไรกันมาพูดจาแบบนี้

โซชิ                         ที่นี่กฎระเบียบต้องมาก่อน ไม่ต้อนรับคนที่แหกกฎเกณฑ์!

ซากุระ                     พวกชั้นมาด้วยความตั้งใจของตัวเองแล้วจะมาบังคับให้ใส่ชุดเครื่องแบบอีกเหรอ

โซชิ                         ถ้างั้นกลับไปซะ !!! คนที่ไม่ทำตามก็แค่ตัวเกะกะคนอื่น

ซากุระ                     เดี๋ยวเถอะ !!โซชิ

เคนจิ                       หยุดก่อน ลูกพี่ หยุดเถอะนะ

มาโมรุ                     ใจเย็นๆ พวกเราต่างหากที่ผิดเองไม่ใช่เหรอ

ซากุระ                     เอ๊ะ..อะไรกัน ท่าทางแสดงออกแบบนั้น วางอำนาจชะมัด ให้ตายเถอะ ชิ(ชกล๊อคเกอร์)

มายะ                       พอเถอะ ซากุระ ใจเย็น

โชโกะ                     ยังไงก็รักษาล็อคเกอร์ของตัวเองไว้ให้ดีๆหน่อยก็ดีนะจ๊ะ

ซากุระ                     รู้แล้วน่ะ เจ็บใจชะมัด แล้วมันใส่ยังไงเนี่ย  โธ่เว้ย

โคโย                       โซชิ เขาเป็นคนที่ชอบออกคำสั่งด้วยเหรอ???

คาซึกิ                       อืม หือ?

เคนจิ                       แต่ก่อนเคยคิดว่าเป็นคนที่เย็นชาออก

มาโมรุ                     ก็ไม่น่าจะโกรธถึงขนาดนั้นเลย

โคโย                       ทำเป็นพูดเล่นไม่ได้สินะ ก็เหมือนกับพวกผู้ใหญ่ จู่ๆก็เกิดสงครามขึ้นมา คนที่อยู่อย่างสบายก็มีแต่พวกเราทั้งนั้น

เคนจิ                       มันก็น่าจะเป็นเรื่องขำอยู่หรอก ขับหุ่นยนต์แล้วก็ปราบศัตรูแค่นี้

โคโย                       แต่พวกผู้ใหญ่ที่น่าจะหัวเราะที่สุด ดันกลายเป็นเรื่องจริงๆจังๆไปซะแล้ว แค่ดูแล้วก็น่ากลัวชะมัด

มาโมรุ                     ถ้าเพียงแต่ได้ขับหุ่นยนต์น่ะ ผมยังไงก็ได้  หุ่นยนต์จะเป็นยังไงนะ

เคนจิ                       นายดูไม่เครียดเลยนะ

โคโย                       ที่นี่...เป็นเกาะของพวกเราจริงๆเหรอ

คาซึกิ                       เกาะจริงๆ.....

โคโย                       พอใส่ชุดนี้แล้ว มันเหมือนกับเป็นเกาะที่ไหนสักแห่งที่ไม่รู้จักมาก่อน มีความรู้สึกอยู่ในที่ๆแตกต่างไปจากเดิมน่ะ

คาซึกิ                       ที่ๆแตกต่างไปจากเดิม.....

เคนจิ                       ไม่เป็นแบบนั้นหรอกน่ะ พวกผู้ใหญ่ก็แค่สร้างมันขึ้นมาแล้วก็ปิดเป็นความลับมาตั้งนานแล้วนี่

มาโมรุ                     สร้างของที่สูงจากระดับน้ำทะเลได้ขนาดนี้เจ๋งแฮะ  โอ๊ย อยากขับหุ่นยนต์เร็วๆจัง

โคโย                       อือ  ให้ตายเถอะ ตอนที่อยู่กับพวกนายก็เลยตามเลยล่ะกัน

แทรก 3

โซชิ                         ทางนี้คอนโทรลรูม ซิมูเลชั่นรูมฟังทางนี้ จากนี้ไปจะทำการฝึกเมดิชั่น ขอให้แต่ละคนเข้าไปในค็อกพิคบลอค ในนั้นจะแสดงสภาพในจิตใจออกมาเป็นรูปธรรม

โคโย                       แสดงสภาพในจิตใจ??  นั่นน่ะ อะไรกัน

โชโกะ                     มายะ มีอะไรแตกได้ไหม เข้าใจที่เขาพูดหรือเปล่า???

มายะ                       อื้อ ก็พอจะเข้าใจล่ะมั้ง

ซากุระ                     ช่วยอธิบายออกมาง่ายๆให้พวกหนูได้เข้าได้หน่อยได้ไหมคะ  อาจารย์โซชิ...

โซชิ                         ในนั้นเข้าไปแล้วสภาพภายในจิตใจที่อยู่ในตัวของพวกนายแต่ละคนและแสดงออกมาเป็นรูปธรรม โดยจะสื่อออกมาเป็นทะเล

เคนจิ                       ทะเล แล้วว่ายน้ำได้ไหม

โซชิ                         เป็นทะเลที่จินตนาการขึ้นมา ถ้าสามารถเคลื่อนที่อย่างอิสระในนั้นภายในเวลาที่กำหนดไว้ได้ล่ะก็ จะเคลียร์เลเวล 1

มาโมรุ                     แล้วหุ่นยนต์ล่ะโซชิ

โซชิ                         ยัง  นั่นมันเรื่องข้างหน้า

ซากุระ                     ยังมัวจะมาโอ้เอ้เล่นกันอยู่ที่ทะเลอีกเหรอ รีบๆจัดการศัตรู โดยสอนวิธีใช้อาวุธให้มันเสร็จๆไปเลยสิ

โซชิ                         นี่เป็นการทดสอบอย่างเป็นทางการ ซึ่งจะสามารถตรวจสอบความแตกต่างในจิตใจได้ว่ามีความเหมาะสมที่จะได้รับการเลือกให้ขับฟาฟเนอร์หรือเปล่า  คาซึกิ โคโย เคนจิ มาโมรุ เข้าไปในค็อกพิคบลอค แล้วเอามือใส่ไปที่นีเบลลุงแค่นั้นก็พอ

คาซึกิ                       เข้าใจแล้ว

โคโย                       เอานิ้วสอดเข้าไปตรงนี้น่ะเหรอ

เคนจิ                       ดูเหมือนว่าถ้าเอาเข้าไปแล้วจะเอาออกมาไม่ได้อีกงั้นแหละ โอ๊ย มาโมรุลองเอาเข้าไปดูสิ

มาโมรุ                     เอ๋?! ตัวเองก็เอาเข้าไปเองสิ ชิ !!ลุ้นตั้งนานนึกว่าจะได้ขับหุ่นยนต์แล้วซะอีก

โชโกะ                     ทุกคนเข้าไปกันหมดแล้ว

มายะ                       จะว่าไปเหมือนสวนสนุกเลยเนอะ ถึงจะไม่เคยไปเลยก็ตามอ่ะนะ

ซากุระ                     ทำอะไรกันไร้สาระสิ้นดี แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย

โคโย                       ที่นี่ ..ในน้ำมีสถานที่ๆกว้างขนาดนี้ด้วยเหรอ ที่อยู่ใต้ทะเลแล้วหายใจได้ได้เพราะเป็นทะเลในจินตนาการสินะ              ทั้งๆที่สว่างเจิดจ้าถึงขนาดนี้แล้วทำไมถึงรู้สึกเย็นๆ น้ำแข็ง?!..ทางด้านบนก็เหมือนจะมีน้ำแข็งรุมล้อมไปหมด นี่น่ะเหรอภายในจิตใจของฉันน่ะ. หนาว...ทำไมถึงได้หนาวแบบนี้

เคนจิ                       ทะเลอันงดงาม ทะเลเขตร้อน ว่าแต่ทำไมฉันถึงยืนได้บนทะเลนะ อ่ะ นั่นแนวปะการังเหรอ ว้าว สวยแล้วก็อบอุ่น ของฉันเงียบสงบดีจังเลยน้า สบายๆแฮะ

มาโมรุ                     อุว๊า เจ๋งเลย ยอดเยี่ยมชะมัด   ยืนอยู่บนคลื่นทะเลได้เนี่ย  มีคลื่นลูกใหญ่มาอีกแล้ว ฮะฮ่าๆๆมาแล้ว  เจ๋งจัง สนุกจังเลยแฮะ รู้สึกฮึดขึ้นมาแล้วสิ!!!!!!!!!!

คาซึกิ                       ไม่มีอะไรเลย ก้นทะเลอันมิดมิด เงียบสงัด มืดสนิท จนมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีใครอยู่เลย เป็นสถานที่ๆแสงสว่างส่องมาไม่ถึง อะไรกันเนี่ย  ความรู้สึกแบบนี้ ปวดตึบๆ

แทรก 4

โชโกะ                     พวกคาซึกิคุงจะเป็นยังไงบ้างนะ ไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย

มายะ                       โชโกะ ไม่พักผ่อนหน่อยเหรอ ไม่เป็นไรแน่นะ  นั่งพักหน่อยไหม

โชโกะ                     อะ แฮะ อืม ไม่เป็นไรจ๊ะ วันนี้รู้สึกสบายดีน่ะ

มายะ                       ถ้ารู้สึกไม่ดีแล้ว รีบบอกนะ  ฉันจะได้ไปบอกมินะชิโร่คุงให้

โชโกะ                     อื้อ แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ

มายะ                       จริงเหรอ

ซากุระ                     ก็เค้าก็บอกแล้วนี่ว่าไม่เป็นไรๆน่ะ ปล่อยๆไปซะบ้างเถอะ

มายะ                       หือ

ซากุระ                     โชโกะเค้าก็มาด้วยความตั้งใจของตัวเอง แล้วทำไมเธอถึงต้องทำตัวเป็นผู้ปกครองเค้าด้วยล่ะ

มายะ                       ทำตัวเป็นผู้ปกครอง นั่นน่ะ หมายความว่าอะไร

ซากุระ                     โชโกะก็คือโชโกะ มาโดนเกาะติดแจขนาดนั้น มันก็รู้สึกรำคาญเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

โชโกะ                     เออ แต่ฉัน.....

มายะ                       ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแท้ๆแล้วมาพูดแบบนั้น

โชโกะ                     มายะ!?

ซากุระ                     พอเห็นเธอทำแบบนี้แล้วมันรำคาญลูกกะตา ทำอย่างกะโชโกะเป็นเจ้าหญิง ที่จริงแล้วทำให้ตัวเองดูเหมือนเป็นผู้ยิ่งใหญ่แล้วตัวเองก็รู้สึกดีแค่นั้นใช่ไหมล่ะ

มายะ                       ว่าไงนะ แล้วทำไมซากุระถึงต้องมาว่าแบบนี้ด้วยล่ะ!!!!!

โชโกะ                     เดี๋ยวก่อนทั้ง 2คน

โซชิ                         ซิมูเลชั่นรูม เงียบๆหน่อยได้ไหม!!

ซากุระ                     แต่ว่า....

มายะ                       ว่าเรื่องเธอนั่นแหละ

โซชิ                         4คนออกมาข้างนอกได้แล้ว ที่เหลืออีก 3คนเข้าไปในค็อกพิคบลอคซะ

ซากุระ                     หึ งั้นฉันไปก่อนล่ะ

มายะ                       อะไรกัน...

โชโกะ                     มายะ....

โคโย                       ในร่างกายยังมีความเย็นหลงเหลืออยู่

เคนจิ                       ของฉันอุ่น แล้วก็สวยด้วย เจ๋งชะมัดเลย

โคโย                       งั้นเหรอ

เคนจิ                       เอ อยากจะลองเข้าไปอีกครั้งจังเลย

คาซึกิ                       หืม เป็นอะไรไปเหรอมาโมรุ

มาโมรุ                     แปลกจัง ตอนที่เข้าไปในนั้นมันลางๆจำอะไรตอนนั้นไม่ค่อยได้เลย

คาซึกิ                       ไม่เป็นไรแน่นะ บอกให้โซชิพักให้หน่อยก็ได้นะ

มาโมรุ                     ไม่เป็นไรๆ ถ้าทำอย่างงั้นผมอาจจะถูกถอดออกไม่เอาด้วยหรอก ทั้งๆที่เคนจิกับซากุระก็ยังอยู่

คาซึกิ                       มาโมรุ..... ทำไมถึงคิดว่าอยากจะมาเป็นนักบินล่ะ?

มาโมรุ                     ทำไมเหรอ..ก็ซากุระก็ทำ เคนจิก็ทำดังนั้นผมก็เลย...

คาซึกิ                       ไม่ได้ตัดสินใจมาด้วยตัวเองหรอกเหรอ

มาโมรุ                     เอ๋?!

เคนจิ                       ทำไมเหรอมาโมรุ

มาโมรุ                     เปล่า ก็แค่หัวสมองมันโล่งๆนิดหน่อยน่ะ

เคนจิ                       นายก็เป็นแบบนั้นอยู่เป็นประจำไม่ใช่เหรอ

มาโมรุ                     ฮ่าๆๆจริงด้วยสินะ

คาซึกิ                       เคนจิ  อย่าเอามาโมรุเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยสิ

เคนจิ                       หา ?! พูดเรื่องอะไรเนี่ย

คาซึกิ                       ถ้าอยากจะเป็นนักบินก็เป็นไปเองคนเดียวสิ แล้วทำไมถึงเอาเพื่อนเข้ามาพัวพันด้วยเล่า

เคนจิ                       พัวพันด้วย ..นายมาพูดอะไรตามอำเภอใจอย่างนั้นล่ะ

คาซึกิ                       คนที่ทำตามใจชอบนั่นคือนายนั่นแหละ!!!!  ถ้าจะต้องเผชิญอันตรายแบบนี้ ถ้าทำเองคนเดียวได้ก็ทำเองคนเดียวสิ!!!!!!

เคนจิ                       นายมาพูดอะไรพล่อยๆเนี่ย ไอ้บ้าเอ้ย !!!!!

มาโมรุ                     นี่อย่าทะเลาะกัน

โคโย                       ทั้งสองคนเกิดอะไรขึ้น

โซชิ                         เงียบๆหน่อย นี่กำลังอยู่ในระหว่างการฝึกซ้อมนะ

คาซึกิ                       เคนจิ ทำไมนายถึงอยากจะมาเป็นนักบินล่ะ

เคนจิ                       ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย!!!!

มาโมรุ                     สต็อปๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว

โคโย                       อะไร..อะไรกัน เกิดอะไรขึ้น ?!

แทรก 5

โชโกะ                     สายลมที่ให้ความรู้สึกสดชื่น ท้องฟ้าช่างงดงามเหลือเกิน แล้วทะเลอยู่ไหนกันนะ.. ข้างล่างมีทะเล ฉันกำลังบินอยู่บนท้องฟ้าเหรอเนี่ย สุดยอด ไม่ว่าจะไกลขนาดไหนก็มีแต่ทะเลที่ทอดยาวคลอบคลุมไปหมด ไกลออกไป ไกลออกไป ฉันสามารถบินได้อย่างอิสระขนาดนี้เชียว

มายะ                       อะไรกัน เมื่อกี้ยังโกรธอยู่เลย จู่ๆก็ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งสิ้นที่นี่ที่ไหนกัน รอบๆมีแต่หมอก ที่เท้าก็เหมือนกระจกเงา ทะเล ที่นี่ทะเลสินะ แล้วทำไมที่ๆที่ฉันยืนอยู่ถึงไม่มีคลื่น ที่ๆฉันกำลังเดินไปอยู่เท่านั้นที่คลื่นขาดหายไป จะเข้าไปหรือสัมผัสทะเลไม่ได้เลยสักนิด รอบๆมีแต่หมอก ไปที่ไหนไม่ได้เลย........

ซากุระ                     อะไรกันที่นี่ ไม่ว่าจะที่ไหนก็ดูสับสนปนเปไปหมด  ไม่งั้น ฉันจะจมน้ำแล้ว (สำลัก) อะไรกัน ทำไมจู่ๆทะเลถึงได้ร้อน ค่อยๆร้อนขึ้น ร้อนขึ้น ฝน ขนาดฝนยังร้อน ไม่นะ(สำลัก) ต้องจมน้ำแน่ๆเลย พอที หยุดทีเถอะ ช่วยด้วย !!!คุณพ่อ!!! ช่วยด้วย!! คุณพ่อ!!!!!!

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

เคนจิ                       ซากุระ !?ซากุระ ?!ฟื้นสิ

ซากุระ                     เคนจิ

มาโมรุ                     ไม่เป็นไรนะ

ซากุระ                     อึ ปล่อย ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องมาจับ

เคนจิ                       โอ๊ย อย่าฝืนสิ

ซากุระ                     ฉันไม่ได้ฝืนนะ อะ อุ

มาโมรุ                     อย่าเพิ่งมาเสแสร้งตอนนี้เลย  นั่งพักสักหน่อยเถอะนะ

โซชิ                         คาซึกิ โคโย เคนจิ มาโมรุ เข้าไปในค็อกพิคบลอค ทำการฝึกต่อ

โคโย                       รอเดี๋ยวก่อนไม่ได้เหรอ ซากุระเค้าไม่สบายนะ  ให้ปล่อยไว้แบบนี้เหรอ

โซชิ                         ระบบเมดิคอล(รักษา)กำลังทำงาน  อาการระดับนั้นเดี๋ยวก็หายแล้ว

โคโย                       ระดับนี้นะ  แล้วจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย

โซชิ                         ฝึกต่อได้แล้ว พวกนายไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะมาคอยเป็นห่วงคนอื่นหรอกนะ

ซากุระ                     ไปสิ  ไม่ต้องมาดูแลฉัน รีบๆเข้าไปในนั้นได้แล้ว อุ (จะอ้วก)

เคนจิ                       ซากุระ

มาโมรุ                     เคนจิ ปล่อยเค้าไว้เถอะ

เคนจิ                       อะ เอ่อ ซากุระ อย่าฝืนล่ะ

ซากุระ                       อุ อืม

แทรก 6

เคนจิ                       อ๊า มีความสุขจังเลย

โซชิ                         เคนจิทำไมไม่เข้าไปในทะเล

เคนจิ                       ทำไมล่ะ แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ที่นี่สงบสุขแล้วก็ปลอดภัยดีออก

โซชิ                         อย่าขี้ขลาดสิ เข้าไปซะ   หรือจะต้องให้ใช้วิธีการบังคับ

เคนจิ                       ยุ่งน่ะ ไม่เอา ฉันไม่เอาเด็ดขาด  ที่ๆสงบแบบนี้ ไม่ว่ายออกห่างจากที่นี่เด็ดขาด อุตส่าห์สวยขนาดนี้แล้วเชียว เอ๋ ทำไมจู่ๆถึง รู้สึกแปลกๆ หยุดนะ หยุด พอทีเถอะ อย่ามาทำลายที่อยู่ของฉันนะ อ๊า อะไรจู่ๆทะเลก็ดำมืด  ได้โปรดพอทีเถอะ กลัว น่ากลัว ไม่นะ อ๊าๆๆๆ

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

โคโย                       หนาว ขยับเขยื้อนไม่ได้

โซชิ                         ทำไมล่ะโคโย ทำไมถึงหยุดยืนอยู่นิ่งๆแบบนั้น  ขยับสิ

โคโย                       ในทะเลที่หนาวเย็นถึงขนาดนี้ ยังไม่อยากขยับไปไหนหรอก ช่วยด้วยสิ  คิดอะไรไม่ออกแล้ว หนาว ช่วยด้วย หนาว ที่นี่หนาวมาก

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

มาโมรุ                     อ๊า คึกจังเลยวุ้ย ว๊า อะไรกัน ทำไมคลื่นถึงได้ใหญ่ขนาดนี้นะ สูงเกินไปแล้ว อ๊าๆๆตกแล้ววว

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

โชโกะ                     เจ๋งจัง บินไปสูงขนาดไหนก็ได้ สูงขึ้นไปอีก สูงอีก สูงอีก  อ๊ะ มองไม่เห็นทะเลแล้ว จ้าจังเลย ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันถึงบินมาถึงี่ๆจ้าเหลือเกิน แสงสว่างจ้าจนมองไม่เห็นอะไรเลย จู่ๆก็อ๊า ฉันกำลังตกลงไปข้างล่าง ว๊ายยยยยย

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

มายะ                       น้ำที่แน่นิ่ง ถ้าเอามือไปแตะน้ำที่อยู่อีกด้านนั้นรู้สึกเหมือนว่ามีตัวฉันอีกคนอยู่ในนั้น ทางไหนเป็นตัวตนที่แท้จริงกันนะฉันไม่รู้เลยสักนิด อีกด้านหนึ่งของน้ำฉันก็ยืนอยู่”จับได้แล้ว” อือ หือ อะไรกันฉันกำลังจับแขนของฉันเองเหรอ “มานี่สิ” ไม่นะ ปล่อยยยยย ไม่นะ

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

คาซึกิ                       ที่ใต้ทะเลลึก ไม่ว่าจึงที่ไหนลึก ลึกลงไป ลึกลงไป ลึกมาก มืดสนิท ไม่มีใครอยู่ ฉันอยู่คนเดียว คนเดียวมาโดยตลอด ความมืดมิดนั้นหนักมาก กำลังบดขยี้ร่างกาย อึดอัดเหลือเกิน หนัก หนักเกินไป อ๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โซชิ                         แบล๊คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

เฮ้อ.....จริงๆเหรอเนี่ย.. คนที่พอจะทนสภาพตามขีดที่กำหนดไว้ได้ก็มีแต่คาซึกิ ขืนอิมเมจยังกระจัดกระจายกันอยู่แบบนี้ จะสามารถเชื่อมต่อกับแล้วรวมเป็นหนึ่งเดียวกับระบบซิกฟรีดได้เหรอเนี่ย ...ต้องทำเท่านั้น  เพื่อที่จะให้ทุกคนมีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างปลอดภัย  ต้องทำให้ได้ !!!!

แทรก 7

ทุกคน                      ทานล่ะนะครับ(คะ)

ซากุระ                     สุดท้ายก็สลบกันหมดทุกคนเลยสินะ

เคนจิ                       ไอ้นั่นมัน ภัยพิบัติชัวร์ๆ

มาโมรุ                     ทำไมหัวมันโล่งๆยังไงไม่รู้สิ เกิดอะไรขึ้นบ้างจำไม่ได้สักนิด

โคโย                       เหมือนจิตใจกำลังโดนแกล้งอย่างไงอย่างงั้น นี่มันการฝึกจริงๆเหรอเนี่ย ไม่ชอบเลย

มายะ                       โชโกะ ไม่เป็นไรใช่ไหม อย่าฝืนเกินไปนะ

โชโกะ                     อือ อืม วันนี้อยากอาหารน่ะ

โคโย                       ฮาซาม่า ขนาดเจอเรื่องร้ายแรงมาถึงขนาดนี้  ดูแกร่งเกินคาดนะเนี่ย

โชโกะ                     เหรอจ๊ะ ฮ่าๆๆ

ซากุระ                     เค้าก็ต้องทำเป็นแข็งแกร่งเพื่อไม่ให้ใครบางคนมาคอยเกาะติดน่ะสิ

มายะ                       อะไรกัน เธอต่างหากไม่ใช่เหรอ ที่แกล้งทำเป็นเก่งน่ะ ที่ไหนได้ไม่เอาไหนเลยสักนิด

ซากุระ                     ว่าใครไม่เอาไหนยะ เดี๋ยวเถอะ

โชโกะ                     นี่ทั้งสองคน หยุดสักทีเถอะ

เคนจิ                       อะไรกัน ทะเลาะอะไรกันอีก

ซากุระ                     เปล่าสักหน่อย

โคโย                       พอเถอะ ทั้งๆที่ตอนนี้มีแค่พวกเราเท่านั้นเอง ไม่ควรจะมาทะเลาะกันไม่ใช่เหรอ ว่าแต่ที่เราพูดคุยกันนี่เหมือนมีใครกำลังคอยฟังอยู่เลยนะว่าไหม

มายะ                       กำลังคอยฟัง  ใครเหรอ ทำไมล่ะ

โคโย                       ก็แค่รู้สึกแบบนั้น การที่พวกเราได้มาทดสอบในสถานที่แบบนี้ ถ้ามีใครสักคนสลบลงไป นั่นน่ะอาจะเหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงไม่ใช่เหรอ พวกเราน่ะเป็นเหมือนแค่วัตถุดิบเท่านั้นเอง

โชโกะ                     อย่างงั้นเหรอ

ซากุระ                     จะว่ายังไงก็ช่าง แค่สอบการทดสอบนี้ให้ผ่านแค่นั้นก็พอแล้วนี่

เคนจิ                       โคโย นายนี่ขี้ระแวงมากเกินไปหรือเปล่า

โคโย                       เอ๋  คงงั้นมั้ง

ซากุระ                     ก่อนที่จะคิดไปถึงขนาดนั้น รีบไปกันก่อนเถอะ

เคนจิ                       เปล่าสักหน่อย ไม่ได้โอ้เอ้สักหน่อย

มาโมรุ                     ผมก็ไม่เอาแล้ว ไม่อยากจะกินเท่าไหร่เลย

โคโย                       ไปกันยัง มัวแต่ชักช้า เดี๋ยวก็โดนโซชิออกคำสั่งให้อีกหรอก

มายะ                       ฉันก็อิ่มแล้วล่ะ

โชโกะ                     อิ่มแล้วค่ะ

คาซึกิ                       มาโมรุ ไม่เป็นไรจริงๆนะ

มาโมรุ                     อืม อึ้ง แค่หัวมันเบลอๆเท่านั้นเองแหละ

คาซึกิ                       ไม่จำเป็นต้องฝืนเลยนะ  นายอยากเป็นนักบินจริงๆเหรอ ทั้งๆที่ข้างหน้าเจอแต่เรื่องร้ายๆแท้ๆแล้วทำไมถึงต้องตามเคนจิด้วย ไม่ชอบบ้างเหรอ

มาโมรุ                     เปล่า เห็นจะเกลียดสักหน่อย คนที่กำลังฝืนอยู่น่ะไม่ใช่ผมแต่เป็นเคนจิต่างหาก

คาซึกิ                       เอ๊ะ

มาโมรุ                     เคนจิน่ะจริงๆแล้วเค้ากลัว แต่เพราะมีซากุระอยู่เลยต้องแกล้งทำตัวแบบนั้น

คาซึกิ                       มีซากุระ..

มาโมรุ                     ไม่ร้องไห้เลยนะ  ทั้งๆที่เสียคุณพ่อไปแท้ๆเคนจิก็เหมือนกันก็เข้าใจความรู้สึกขมขื่นที่ไม่มีคุณพ่ออยู่ ก็เลยอยากจะคอยอยู่เคียงข้างซากุระ

คาซึกิ                       แต่นั่นก็ จะทำให้ตัวเองเจอกับอันตรายไปด้วยไม่ใช่เหรอ

มาโมรุ                     ถ้าหากมันอันตรายจริงๆล่ะก็ ในตอนนั้นก็ยังมีเพื่อนที่คอยอยู่กันด้วยนี่นา

คาซึกิ                       คอยอยู่ด้วยกัน

มาโมรุ                     ถึงจะทำอะไรให้ไม่ได้ แต่ก็คอยอยู่เคียงข้างได้นี่นา คาซึกิก็เหมือนกันใช่ไหม

คาซึกิ                       ฉันเหรอ

มาโมรุ                     ก็อยากคอยอยู่ข้างๆโซชิเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เพราะเป็นเพื่อนกันไง  ไม่ใช่เหรอ

คาซึกิ                       เอ..ไม่หรอก คิดว่าไม่ผิดหรอกแบบนั้นน่ะ

เคนจิ                       คาซึกิ นายคิดจะมาหาเรื่องอีกเหรอ

คาซึกิ                       เปล่า ขอโทษนะ

เคนจิ                       เอ๋

คาซึกิ                       ขอโทษ ฉันผิดเอง

เคนจิ                       อะไรจู่ๆก็..อื้อ เข้าใจก็ดีแล้วล่ะ

มายะ                       นี่โชโกะ ไม่ได้ฝืนอยู่จริงๆเหรอ

โชโกะ                     อื้อ ถ้าพูดออกไปอาจจะไม่ค่อยดีแต่ ฉันสนุกมากๆเลยล่ะ

มายะ                       สนุก

โชโกะ                     ได้อยู่ด้วยกันกับทุกๆคนแบบนี้ แล้วมีเรื่องที่ฉันสามารถทำได้อีก เป็นอะไรที่สนุกสุดๆเลยล่ะ

มายะ                       แต่ว่านะโชโกะ

โชโกะ                     ขอบใจนะมายะ ที่คอยเป็นห่วงตลอด แต่มีแค่สิ่งนี้แหละที่อยากจะทำไม่รู้ว่าจะทำได้ถึงขนาดไหนฉันก็อยากจะลองดู

มายะ                       โชโกะ…

แทรก 8

โซชิ                         ทุกคนเข้าไปในมุมภายในจิตใจซะ  จากนั้นมุมมองของแต่ละคนจะเชื่อมโยงกัน จะมีเพื่อนอยู่ในนั้นที่ไหนสักแห่งอยู่ในนั้น ต่างฝ่ายต่างลองหากันให้เจอดูนะ

โคโย                       เพื่อนเหรอ ในสถานที่ไม่มีอะไรเลย สถานที่หนาวเย็นแบบนี้ จะมีเพื่อนอยู่ด้วยเหรอ  จริงๆแล้วมันไม่มีเพื่อนมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ฉันอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ  ถ้าเป็นเรื่องจริงในระหว่างที่ต่อสู้แล้วก็ต้องตายใช่ไหม ไม่สิ ทั้งเรื่องเกาะอีก ทุกอย่างจะหายไปหมด มีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นสินะที่เป็นแบบนี้

คาซึกิ                       อุ วา  ทะเลน้ำแข็ง

โคโย                       อุ โอะ คาซึกิ

คาซึกิ                       โคโย นี่น่ะเหรอทะเลของนายน่ะ เป็นสถานที่ๆสวยงามมากเลย

โคโย                       สวยเหรอ

คาซึกิ                       ทั้งๆที่ตะกี้มืดสนิทแท้ๆ เลยลองเดินตามอีกด้านนึงที่เป็นแสงสว่างก็เลยมาโผล่ที่นี่น่ะ

โคโย                       ความหนาวเย็นค่อยๆจางลง

คาซึกิ                       เอ๊ะ

โคโย                       ตะกี้รู้สึกหนาวแทบจะแข็งตาย แต่ทันทีที่นายมา ความหนาวก็หายไป

มายะ                       ไม่มีใครอยู่เลย  ไปไหนก็ไม่ได้  มีแต่ฉันกับทะเลที่คล้ายกับกระจกส่องสะท้อนอยู่เท่านั้น ทำอะไรไม่ได้  ไม่เข้าใจเลยว่าฉันกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ นี่ที่ฉันคอยเอาแต่เป็นห่วงโชโกะเนี่ยคงจะทำให้เขาลำบากล่ะมั้ง  นี่คงเป็นเพราะเมื่อก่อนฉันทำเรื่องไม่ดีไว้กับโชโกะ ฉันน่ะนะตอนเด็ก พาโชโกะขึ้นไปบนภูเขา  ก็โชโกะน่ะเอาแต่นอนอยู่บนเตียงแล้วก็บ่นบอกว่าอยากไปข้างนอกนี่นา ตอนแรกโชโกะก็ดูแข็งแรงดีอยู่หรอกแต่พอขึ้นไปบนภูเขาแล้วจู่ๆอาการกลับทรุดลง ร่างกายก็ค่อยๆเย็นลงเรื่อยๆ จนกระทั่งขยับตัวไม่ได้ ตอนนั้นก็ไม่มีพวกผู้ใหญ่อยู่สักคน มีแค่เราสองคนเท่านั้น  ฉันกับโชโกะ...ฉันคงจะเอาแต่โทษตัวเองแล้วคอยดูแลโชโกะมาตลอดก็เพราะแบบนี้สินะ นี่ จริงๆแล้วฉันคิดยังไงกันแน่ ที่นี่มีแต่ฉันคนเดียว รอบข้างมีแต่หมอกเต็มไปหมด

เอ๊ะ อะไรกัน จู่ๆก็มีลมพัดเข้ามา หมอกจางลงแล้ว

โชโกะ                     เจอแล้ว มายะ

มายะ                       โชโกะ  จากท้องฟ้า  อะไรกันบินอยู่เหรอ

โชโกะ                     นี่มานี่สิ มายะ มีของอยากให้ดูแหนะ

มายะ                       เดี๋ยวก่อนโชโกะ ว้าย กำลังบิน ฉันกำลังบินอยู่

โชโกะ                     เห็นไหมฉันพามายะมาได้ด้วยล่ะ  เมื่อก่อนมายะก็เคยทำแบบนี้เหมือนกันนี่เนอะ

มายะ                       เอ..

โชโกะ                     จับให้แน่นๆนะ

มายะ                       ว้าว ..

โชโกะ                     เห็นไหม ดูนั่นสิ

มายะ                       อะ อ้า ทะเลกว้างมากๆเลย จากสถานที่แบบนี้ทำยังไงถึงเจอฉันได้เหรอ

โชโกะ                     อือ ยังไงต้องเจออยู่แล้วล่ะจ๊ะ

มายะ                       ยอดจังเลย ทั้งๆที่ฉันมองไม่เห็นตัวของฉันเองแท้ๆ

โชโกะ                     นี่มายะ ลองไปที่ๆคาซึกิคุงอยู่กันไหม

มายะ                       อือ  แล้วแต่โชโกะเลย อยากไปที่ไหน  โชโกะตัดสินใจตามสบายเลยนะ

โชโกะ                     อื้อ เห็นไหมมายะ ถ้าในที่แบบนี้ล่ะก็ ฉันสามารถไปที่ไหนก็ได้ มีอิสระมากกว่าใครๆเลยล่ะ

เคนจิ                       อ๊า   สงบสุขจัง ไม่ขยับไปไหนนอกจากที่นี่มาตั้งนานแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ขยับไปไหน อุว๊า อะไรกันจู่ๆพายุก็มาเข้ามาใกล้แล้ว เฮ้ยโกหกน่ะ ถ้าไม่หนีล่ะก็ คลื่นลุกใหญ่เข้ามาทางนี้แล้วได้โปรดพอสักทีเถอะ

ซากุระ                     ชิ ตอนแรกก็ตกใจอยู่หรอก ตอนนี้ชินแล้ว นี่น่ะเหรอทะเลในจิตใจของฉัน ร้อน ร้อนยิ่งขึ้น ร้อนเยอะๆเลยสิดี รวนมากขึ้นกว่านี้เลยสิยิ่งดี เอาอีกสิ ร้อนอีก ร้อนเข้าไปอีก

เคนจิ                       ว๊ากส์ๆๆ

มาโมรุ                     อ๊า อะไรกันเนี่ย จู่ๆก็รู้สึกฮึดขึ้นมา  เอ๋ พายุจะเข้ามาหรอ โอ๊ว ไม่มีทางแพ้หรอกเฟ้ย

เคนจิ                       อ๊ะ แนวปะการัง ความสงบสุขของฉันพังทลายลงหมดแล้ว อย่ามานะ เฮ้ย

ซากุระ                     เอาสิ รวนมากขึ้นกว่านั้ สับสนให้มากขึ้นกว่านี้

มาโมรุ                     ลุยล่ะนะ

เคนจิ                       อ๊ากส์ๆๆๆๆๆๆๆ

แทรก 9

โคโย                       อะไรกัน ทำไมน้ำแข็งแยกออกจากกันล่ะ

คาซึกิ                       มีอะไรบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา

โชโกะ                     อะไรกันจู่ๆฝนก็

มายะ                       มีแต่เมฆหมอกสีดำทั้งนั้นเลยหนีกันเถอะโชโกะ

โชโกะ                     แต่ทางนั้นมีคาซึกิคุงอยู่นะ คาซึกิคุงจะ

มายะ                       ไม่นะโชโกะ เปล่าประโยชน์น่ะโชโกะ

โชโกะ                     ไม่เป็นไร ฉันต้องไม่เป็นไรแน่ๆ

มายะ/โชโกะ           อุว๊าย-----

มายะ                       ตกแล้ว โชโกะข้างล่างเป็นน้ำแข็งโชโกะบินเร็ว ไม่อย่างงั้นจะตกลงไปในนั้นนะ

โชโกะ                     ทำไม่ได้น่ะมายะ  ช่วยด้วยมายะ

คาซึกิ                       โชโกะ   โคโย โคโย มองดูข้างบนสิ ทั้งสองคนกำลังจะตกลงมา

โคโย                       เปล่าประโยชน์น่ะ ทำไม่ได้หรอก ที่นี่มันสถานที่ของฉัน

คาซึกิ                       โคโย อะไรร้อนขนาดนี้ หนาว อะไรกันเนี่ยความหนาวนี้มัน โคโย

โคโย                       กลัวเหลือเกิน ความเงียบ กลัวการหักหลัง พอสักทีเถอะ อย่าเข้ามาใกล้นะ

คาซึกิ                       โคโย ฉัน

โชโกะ                     มายะ

มายะ                       โชโกะ เงยหน้าขึ้นสิ จับแขนของฉันไว้เร็วๆเข้า

คาซึกิ                       อะไรกันคลื่นจู่ๆก็หายไป ฟ้าผ่ายิ่งจะทำให้โคโยกลัวมากขึ้นไปอีก

เคนจิ                       หยุดที พอทีเถอะ

ซากุระ                     เอาอีก มาอีกสิ มาอีก

มาโมรุ                     ไม่ยอมแพ้หรอก ลุยเลย

คาซึกิ                       ซากุระ มาโมรุ

เคนจิ                       ไม่เอาแล้ว พอทีเถอะ

คาซึกิ                       โคโยกำลังกลัว

โชโกะ                     มายะ

มายะ                       โชโกะ

คาซึกิ                       โทมิ ไม่เป็นไรนะ

มายะ                       คาซึกิคุง

โคโย                       ฮาซาม่า ฮาซาม่า

โชโกะ                     คาสึไกคุง

โคโย                       อา ดีจัง ที่เธอไม่เป็นอะไร

โชโกะ                     แล้วคาซึกิคุงล่ะ

โคโย                       โอ๊ะ เห

3คน                         ว๊ากๆๆๆๆ

มาโมรุ                     จะตกลงจากคลื่นแล้วววววว

คาซึกิ                       หา อ๊ากส์

มายะ                       อะไรกัน ไม่นะ

ซากุระ                     อาละวาดไปสิ ในใจของตัวเอง รวนเข้าไป

เคนจิ                       หยุดเถอะ  หยุดได้แล้วววว

โซชิ                         ทุกคน แบล็คเอาท์ สิ้นสุดการฝึก

โซชิ                         จากการฝึกอย่างเป็นทางการในครั้งนี้เพื่อหาผู้ที่เหมาะสมเข้าประจำการจริงนั้น คนที่ผ่านเกณฑ์ตามที่ได้กำหนดไว้นั้นจะประกาศตามรายชื่อและแบ่งหน้าที่ตามลำดับต่อไปนี้ ผู้ที่ได้รับคัดเลือกเข้าสนามรบจริงคือ มาคาเบะคาซึกิกับคาสึไกโคโยเท่านั้น ฮาซาม่าโชโกะ โทมิมายะคานาเมะซากุระ คนโดเคนจิโคดาเตะมาโมรุให้เป็นนักบินสำรอง  และจะจัดให้ส่วนหนึ่งทำหน้าที่ใน CDC ไปก่อน

เคนจิ                       อุวิส –รับทราบครับ

ซากุระ                     เออๆเชิญทำตามใจชอบเลย

มาโมรุ                     อยากอ๊วก

คาซึกิ                       ทุกคน  ไม่เป็นไรนะ

โคโย                       สรุปแบบนี้เหรอ ต้องทำต่ออีกเหรอ

มายะ                       โชโกะ

โชโกะ                     ฉันคงไม่ไหวมังจ๊ะ

โซชิ                         จากนี้ไปขอให้ทำหน้าที่ตามที่ได้กำหนดไว้   วันนี้พอแค่นี้  เลิกแถว

แทรก10

มายะ                       อุวา เย็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย

เคนจิ                       พออยู่ในอัลวิสนี่เล่นเอาลืมวันเวลาเลยนะ

ซากุระ                     อ๊า เหนื่อยจังเลย ในหัวดูเหมือนปวดจิ๊ดๆมึนตึบๆยังไงก็ไม่รู้จำอะไรไม่ค่อยได้ปวดจนน้ำตาจะไหล

เคนจิ                       จะไหลเหรอน้ำตาลูกพี่น่ะ

ทุกคน                      เห....

ซากุระ                     บ้าสิ ฉันแค่เปรียบเทียบน่ะ

เคนจิ                       เอ๋ อย่างั้นหรอกหรือ

ซากุระ                     มีอะไรน่าขำมิทราบ

โชโกะ                     เออ แล้วคาซึกิคุงล่ะ

มาโมรุ                     อ่า สงสัยยังเปลี่ยนเสื้ออยู่ล่ะมั้ง โคโยก็ยังไม่มาเลย

โคโย                       ทำไมนายไม่เป็นไรเลยล่ะ

คาซึกิ                       โคโย

โคโย                       ฉันคงจำทำได้ไม่ดีเท่าไหร่

คาซึกิ                       แล้วทำไมนายถึงอยากเป็นนักบินล่ะ

โคโย                       นั่นก็คงเป็นเพราะหน้าที่ พ่อกับแม่จะได้ดีใจ แล้วก็มีคนที่อยากจะคอยอยู่ข้างๆด้วยน่ะ

คาซึกิ                       คนที่อยากจะคอยอยู่ข้างๆ

โคโย                       น่ะ ก็เหมือนกับทุกคนนั่นแหละ ของจริงอาจจะไม่เป็นแบบที่ฝึกล่ะมั้ง

คาซึกิ                       อื้อ

โคโย                       น่ากลัวนะ จากนี้ไปไม่รู้จะเจออะไรอีก แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว

คาซึกิ                       ฉันจะอยู่นะ

โคโย                       คาซึกิ

คาซึกิ                       ถึงจะทำอะไรไม่ได้เลย แต่ตอนที่ตกอยู่ในอันตรายฉันจะมาอยู่ข้างๆนาย

โคโย                       นายนี่แปลกนะ ไม่น่าจะมาพูดแบบนี้ได้

คาซึกิ                       งั้นมั้ง

โคโย                       ฝากด้วยล่ะกัน ถ้านายอยู่ข้างๆค่อยรู้สึกมีความกล้าขึ้นมาบ้าง บอกตรงๆตะกี้ขาสั่นแทบจะยืนไม่ไหวเลยล่ะ น่าอายนะ

คาซึกิ                       ไม่หรอก

โคโย                       ไปกันเถอะ

คาซึกิ                       อื้อ

โชโกะ                     หา คาซึกิคุง

มายะ                       มาแล้วๆคาสึไกคุงก็มาด้วยแหนะ

ซากุระ                     ทั้ง 2คนนี้ช้าจัง

โคโย                       ขอโทษนะ

คาซึกิ                       เอ๋ พวกนายรอเหรอ ทำไมล่ะ

เคนจิ                       ก็นายเป็นเพื่อนเรานี่ จะให้ปล่อยทิ้งไว้ก็ได้นะ

คาซึกิ                       เปล่าสักหน่อย ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น

มาโมรุ                     ไปกันเถอะ ไปอาบน้ำร้อนที่บ้านผมกัน

โคโย                       โห ดีเลย ร่างกายมันปวดเมื่อยไปหมด คาซึกิล่ะเอาไงดี

คาซึกิ                       เออ ฉัน...

มายะ                       โคดาเทะคุง พวกเราไปได้ด้วยได้เหรอเปล่า

มาโมรุ                     ได้สิ บอกคุณแม่ไว้แล้วให้จองไว้เฉพาะเลยล่ะ

มายะ                       งั้นไปกันไหม โชโกะ

โชโกะ                     แต่คุณแม่อาจจะเป็นห่วงอยู่

ซากุระ                     ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันโทรไปบอกคุณแม่ของเธอให้เอง

โชโกะ                     เอ่อ อื้อ

โคโย                       คาซึกิล่ะ

คาซึกิ                       อื้อ ไปสิ ฉันจะไปกับ...พวกนาย..

จบ กลอน (โซชิ) ขึ้น พร้อมกับเพลงบรรเลงของ Seperation

確かなのは これが始まりだということ

この先どうなるかわからない不安がこれからずっと続くということ

信じよ 

変わらないものがあるということ

たとえなにがあっても

失われないものがあるということ

たとえ 終りのない戦い中にがあっても

勝ちあるものが見つかえるということ

信じよ…。

สิ่งประจักษ์ในตอนนี้คือเรื่องแห่งการเริ่มต้น

ความรู้สึกกังวลที่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นภายหน้านั้น ยังคงรู้สึกได้ต่อไปเรื่อยๆ

เชื่อสิ..... ว่ายังมีสิ่งที่ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ถึงแม้ว่าจะเจอกับเหตุการณ์อะไรก็ตาม

ก็ยังคงมีสิ่งที่ยังไม่สูญเสียไป

ถึงแม้...จะอยู่ในต่อสู้ที่ดำเนินต่อไปโดยที่ไม่รู้วันสิ้นสุด

เรื่องที่จะพบกับชัยชนะนั้นต้องมีแน่นอน

จงเชื่อ...

อาตาชิอิคานาคุจะ โตคิ...(.ฯลฯ)

お疲れ様でした。

Comments

Comment #1

By: firay Date: 2006-01-23 13:56:48

อ่านแล้วเข้าใจตัวละครได้ดีขึ้นเยอะเลย ในนี้ดูคาซึกิกับโคโยเข้าใจกันดีเนอะแต่หลังจากตอนโชโกะ.....สิ ฮือๆ ท่านซากุระแปลได้ดีมากๆเลย