บทสัมภาษณ์นากาจิม่า เมงุมิ รันกะ (มาครอสฟรอนเทียร์)

*อยู่ตรงกลางระหว่างมนุษย์และบาจูร่า*

นากาจิม่าเมงุมิสวมบทเป็นรันกะ เธอเป็นคนเดียวที่สามารถสื่อกับบาจูร่าได้ รันกะต้องเผชิญกับหนทางแห่งความเลวร้าย ได้เข้าร่วมมือกับทางกองทัพต้องแยกทางกับอารุโตะ และได้กลายเป็นองค์หญิงแห่งเสียงเพลงของฝ่ายบาจูร่า เธอหวนกลับมาพร้อมกับความรัก

รันกะถูกเกรซใช้เป็นหุ่นเชิดให้ไปอยู่ฝ่ายบาจูร่าสินะคะ

ค่ะ ตอนแรกที่ได้อ่านบทคิดไปเลยว่ารันกะอาจจะเปลี่ยนเป็นร้ายไปเลยล่ะมั้ง(หัวเราะ) แต่ที่จริงแล้ว รันกะแค่เปลี่ยนเป็นภาพลวงร่างใหญ่ขึ้น ไม่ได้ร้ายจริงๆพอรู้แบบนั้นแล้วรู้สึกโล่งอกเลยล่ะค่ะ

ตอนที่พากย์รันกะตอนโดนบังคับนี่ ทำยังไงบ้างคะ

พากย์ออกไปแนวสติเลือนลาง คิดอิมเมจไปในทางไม่มีตัวตนอยู่ที่ไหนเลย แต่ภายในใจลึกๆของเธอแล้วก็มีความรู้สึกที่ว่า "อยากให้มาช่วยฉันที"

ตั้งแต่อยู่ในสายตาของเกรซ รันกะเดินไปในทางที่ไม่เป็นไปอย่างที่คิดสินะคะ

เกรซซังเป็นผู้จัดการของเชริล เธอจึงเชื่อใจเกรซมากๆ แถมยังพูดมาอีกว่า"รันกะเธอเป็นองค์หญิงเสียงเพลงแห่งความหวังนะ"  ทุกคนจะดีใจถ้าได้ร้องเพลงให้กับพวกเขา ถึงจะถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือของสงครามก็ตาม แต่ในใจรันกะเธอไม่เข้าใจความรู้สึกที่ว่านั้นดี

อย่างเช่นไอโมO.C.

เป็นเพลงของกองทัพอย่างสมบูรณ์ เนื้อเพลงก็สุดยอดมากๆ  ฉันได้ปรึกษากับคันโนะซังที่โปรดิวส์เรื่องดนตรี ตั้งใจจะร้องด้วยความรู้สึกที่ว่า ไม่มีความรู้สึกกับเนื้อเพลงเลย เป็นเรื่องที่ยากมากค่ะ มีการดัดแปลงเปลี่ยนทำนองไป ตอนที่อัดเสียงพอใส่หูฟังได้ยินเพลงแล้วกลัวจนเสียงไม่ยอมออกมา พอคิดว่ารันกะต้องร้องเพลงนี้ท่ามกลางสงครามแล้ว  ฉันรู้สึกเลยว่า เธอคงจะรู้สึกกลัวมากกว่าฉันหลายเท่า

แถมเป็นเพลงที่ใช้สู้กับบาจูร่าอีก

ถ้าหากเป็นคนธรรมดาจะไม่รู้สึกอะไร แต่รันกะไม่ใช่ รันกะเข้าใจความรู้สึกของบาจูร่าเธอจึงขมขื่นมาก ความรู้สึกที่จะช่วยทุกคนในฟรอนเทียร์ก็มี แต่กลับมีเสียงของใครสักคนแว๊บเข้ามา "เจ็บปวดเหลือเกิน อย่าฆ่าพวกเราเลย" แล้วแบบนี้จะให้รันกะทำยังไงดี

อีกด้านหนึ่งก็มีเพลงน่ารักอย่าง อานาตะโนะโอโตะ

หลายท่านได้ให้ความรู้สึกกับเพลงนี้มาว่าเป็นเพลงที่น่ารักสมกับรันกะดีนะ  แต่ถ้าดูจากเนื้อเรื่องในช่วงนั้น สำหรับเพลงนี้แล้วไม่ได้เป็นเพลงที่น่ารักธรรมดาๆอย่างเดียว  ความรู้สึกที่ได้จากเพลงอานาตะโนะโอโตะนั้นเป็นการที่ได้สัมผัสกันและกันเท่านั้น แต่้ในตอนนั้นสำหรับรันกะแล้ว คิดว่าไม่มีอีกฝ่ายที่เข้าใจความรู้สึกของเธอเลยสักคน

เหมือนเป็นเพลงที่เชื่อมกับไอคุงและพวกบาจูร่าด้วยใช่มั้ยคะ

ก็คงประมาณนั้นล่ะค่ะ แต่ในตอนแรกๆที่รันกะเพิ่งรู้และเข้าใจความรู้สึกของบาจูร่านั้น คิดว่าเธอก็อยากจะเชื่อในเรื่องนั้นเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ว่าจะไปอยู่ฝ่ายบาจูร่าโดยสมบูรณ์สักหน่อย ถึงกระนั้นก็เผยให้เห็นว่าเธอมีความแตกต่างจากคนปกติธรรมดาทั่วไป รู้สึกกลุ้มใจแทนจริงๆค่ะ(หัวเราะ)

นั่นเลยเป็นผลให้ตอนที่ 21ต้องตัดสินใจลาจากกับอารุโตะสินะคะ

ฉากตอนจากกัน  ตอนที่อ่านบทน้ำตาไหลออกมาเลยค่ะ ความรู้สึกเศร้าของรันกะในตอนนั้น มากกว่าที่จะจากจากคนรัก แต่มันจะมีความรู้สึกที่ว่าไม่มีใครสักคนที่จะเข้าใจความรู้สึกของรันกะเลย เพื่อที่จะช่วยบาจูร่าต้องออกจากฟรอนเทียร์ไปมีแต่คนมองเธอแบบนั้น แล้วถ้ามองจากมุมมองคนอื่นด้วยล่ะก็ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของรันกะแน่ๆ ได้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวขึ้นมาทันทีเลยค่ะ แล้วเป็นฉากที่เศร้ามาก

ในฉากนั้นรันกะได้เข้าใจแนวทางในการดำเนินชีวิตอย่างแท้จริง

รันกะกำลังคิดว่าเธอคงไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว ค่อยๆทิ้งความรู้สึกของคนไปทีละน้อยๆไปหาพวกบาจูร่าด้วยความขมขื่น

ตอนนั้นเพลงที่ใช้คือ อาโอโนเอเทล

เป็นเพลงที่พลัดพราก ฉันรู้สึกกับเพลงนี้เหมือนกับเริ่มออกเดินทางครั้งใหม่ด้วย แต่ก็ไม่อาจจะก้าวข้ามความรู้สึกเศร้าที่ถ่ายทอดออกมาจากบทเพลงได้ รันกะค่อยๆร้องด้วยอารมณ์สงบเยือกเย็น อยากให้ทุกคนฟังแล้วเข้าใจถึงความเศร้าในจุดนี้ได้จะดีใจมากเลยค่ะ

และในท้ายที่สุด รันกะที่ไปอยู่ฝ่ายเกรซและฟื้นคืนมาได้เพราะอารุโตะ หลังจากนั้นก็ได้ร้องเพลงกับเชริล ถือเป็นไคล์แม๊กซ์

เพลงไคล์แม๊กซ์ รันกะค่อยๆได้อยู่ร่วมกันกับพวกบาจูร่าทีละเล็กทีละน้อย ดังนั้นในช่วงนี้จะเชื่อมโยงให้ดูคึกคักมุ่งไปสู่หนทางที่มีชีวิตอยู่ร่วมกันระหว่างสองเผ่าพันธุ์บาจูร่าและมนุษย์

ช่วงสุดท้ายของเมดเลย์มีฉากที่คุยกับรันเช่ด้วย

ฉากนั้นเป็นฉากที่ทำให้ฉันน้ำตาพรากมากที่สุดเลยล่่ะค่ะไอโมมีความหมายว่า อานาตะ(เธอ)ประทับใจในตรงที่ทำให้รู้ว่าเพลงนั้นที่แท้จริงแล้วเป็น"เพลงแห่งความรัก "รันกะในตอนเด็กนั้นเธอถามกลับรันเช่ด้วยความไร้เดียงสาว่า"ความ...รัก?"ฉันคิดว่า บทพูดในตอนนั้นสำคัญมากๆเลย

เกี่ยวกับความรักของอารุโตะ สุดท้ายก็ยังคงคาความเป็นสามเส้าไว้อยู่สินะคะ

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า "อาจจะมีคนที่ดีกว่าอารุโตะอยู่ก็ได้" (หัวเราะ) รันกะกับเชริลยังคงความสัมพันธ์กันแบบเคารพและแข่งขันกันไปด้วย จากนี้ไปก็ยังอยากให้คงความสัมพันธ์แบบสามเส้าอย่างนี้ต่อไปค่ะ

ถ้ามีเวลาจะเอาบทสัมภาษณ์ของนากามูระซังมาลงนะคะ

ช่วงนี้อ่านนิยายของมาครอสเล่ม 1ไปได้นิดหน่อย เริ่มเข้าใจความรู้สึกอารุโตะมานิดนึง เห็นบอกตอน 8ขวบได้ดูรันโซเล่นคาบูกิแล้วมีคนหลงใหลเยอะๆ ตัวเองก็อยากเป็นอย่างนั้นมั่ง  ในนิยายนี่อารุโตะเนื้อเรื่องเกี่ยวกับคาบูกินี่อธิบายได้ดีพอสมควรเลยล่ะค่ะ แต่เห็นรันโซในอนิเมกลับนึกอิมเมจป๊าป๋าของอารุโตะตอนหนุ่มๆไม่ค่อยออกแฮะ บอกว่าร่างกายอ้อนแอ้นเว้าโค้งเรียวยาวราวกับหญิงสาวแท้ๆ ในอนิเมยุคปัจจุบันนี่ล่ำอย่างแรง จิ้นไม่ออกเลยจริงๆ............orz

ส่วนตอนเจอรันกะนี่ อ่านแล้วอมยิ้ม แหมมีจะแสดงความเป็นผู้ชายให้รันกะเห็นอีกนะ อารุโตะ (ตอนเจอกันโดนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงนี่นา ) อย่างน้อยนิยายอารุโตะฉายแววตัวเอกของเรื่องจริงๆ ในอนิเมบางเหลือเกิน...

Comments

~citrus~ (2008-10-31 08:19)

ง่า....ตกลงรันโซลุงแกเล่นเป็นตัวนางแบบอัลโต้หรอเนี่ย(จินตนาการจากอิมเมจนะคะ) ดูไม่ออกจริงๆนึกว่าจะเล่นเป็นตัวผู้ชายแบบคุณพี่

นากาจิมะจังเนี่ยเราว่าตอนฟังเพลงเห็นพัฒนาการของเธอชัดเจนจริงๆ จากที่ฟังเพลงแรกที่ร้องจนมาถึงเดี๋ยวนี้พัฒนาขึ้นจริงๆค่ะ

Zheng Yu [A]ming Kung © 郑玉明 (2008-10-31 10:04)

ประทับใจจัง