ความสนุกในการไปไลฟ์

เมื่อกี้เพิ่งนั่งดูดีวีดีไลฟ์ของ yuki kajiura ซังจบ เกิดอาการอยากไปดูแบบสดๆอีกแล้ว ><

เมื่อเอนทรี่ที่รายงานไลฟ์ของคาเงยาม่าซังที่บอกว่า ปฎิกิริยาคนดูน้อยไปนี่ ไม่ได้ตั้งใจจะว่าคนที่ไม่ได้โบกมือตามจังหวะว่าไม่ดีหรอกนะคะ แต่อยากจะแนะนำว่าถ้าทำแล้ว ได้มีส่วนร่วมเหมือนกับคนอื่นๆ รับรองว่าจะรู้สึกสนุกขึ้นแน่ๆค่ะรับรอง 

นี่ก็เป็นครั้งแรกของเมืองไทยด้วย คิดว่ายังอายๆกันอยู่

ก็นึกถึงตัวเองในตอนที่ไปดู angela เพลงแรกก็ยืนเฉยนะ แต่รอบข้างทำไมตบมือ โยกตัว เรายืนเฉยคนเดียวเลย พอเพลงสามเพลงสี่เริ่มเข้าที่ค่ะ มันส์ สนุก ถึงแม้จะโดนคนข้างหน้าบังมองเห็นไม่ค่อยชัดบ้างแต่พอคิดว่า"ตัวจริง"เขาอยู่ข้างหน้านี่ไง ร้องเพลงอยู่ข้างหน้านี่ไง ไม่ใช่ฟังจากแผ่นเพลงนะ  มันคือความสด  ทุกครั้งเลยค่ะตอนที่ยืนอยู่ในนั้นยังคิดเลยว่า เฮ้ยนี่เรามายืนอยู่ตรงนี้ได้จริงๆเหรอ  หลังจากที่ไปคอนเสริต์แล้วกลับมาอย่างกับความฝัน..........

แว๊บแรกที่มาเมงุโผล่มาเห็นแฟนเพลร้องไห้เลย มาเมงุเมนท์ในรายการวิทยุบอกว่า ได้เห็นแฟนเพลงขนาดนี้แล้วประทับใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่  เหมือนกันเลย จุดนั้นระก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอมาเมงุตัวเป็นๆ คนพากย์รันกะตัวเป็นๆอยู่เบื้องหน้า กลั้นน้ำตาไม่อยู่เหมืนกัน (แล้วของมาครอสฟรอนเทียร์ได้อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดเท่าที่เคยดูคอนเสิร์ตแบบสดๆมา) หลายครั้งได้เห็นรอยยิ้ม ได้สบตาหลายครั้ง จนเดี๋ยวนี้แม้ภาพนั้นจะเลือนลางลงไปบ้าง แต่ความรู้สึกดีๆในตอนที่ไปดูไลฟ์สดๆยังคงอยู่มาจนถึงตอนนี้ค่ะ   

พอศิลปินเห็นว่าคนดูรู้สึกสนุกแล้วเขาก็จะมีกำลังใจร้องเพลงจนลืมเรื่องเหนื่อยไปเลย จุดนั้นมันรู้สึกเหมือนได้รวมพลังเป็นหนึ่งเดียวกันเลยค่ะ(ฟังดูเวอร์แต่รู้สึกได้อย่างนั้นจริงๆ) รอบข้าง ณ เวลานั้นโอบล้อมไปด้วยความสุข กลับมาบ้านแล้วยังนั่งเพ้อถึงคอนเสริต์ที่ไปมาไม่หาย  เหมือนกับได้ผ่อนคลายที่เครียดมากับเรื่องแย่ๆหลายเรื่องด้วย

อีกอย่างหนึ่งระเป็นคนชอบดูไลฟ์แบบสดๆนี้ด้วย ได้เห็นปฎิกิริยาตอบสนองของคนดูหลายๆอย่าง บางทีดูจนจบแผ่นเห็นศิลปินหลั่งน้ำตาก็เริ่มอินไปกับเขา มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้าค่ะ มันคือน้ำตาแห่งความสนุกและความประทับใจ  ขนาดดูผ่านดีวีดีนะเนี่ย

(แอบตกใจนะเนี่ยมีโพสลงยูตูบด้วย แต่ถ้าอยากดูชัดๆแล้วมีกำลังพอที่จะซื้อได้ อย่าลืมอุดหนุนนะคะ)

อันนี้อยากให้ลองดูปฎิกิริยาคนดูค่ะ  ของคาจิอุระซังจะออกแนวบัลลาดเยอะ แล้วก็เป็นภาษาคาจิอุระซัง?!ส่วนใหญ่  ถึงคนญี่ปุ่นเองจะฟังไม่รู้เรื่องแต่ทุกคนก็มีส่วนร่วมไปด้วยกันทุกเพลงเลยค่ะ 

ญี่ปุ่นจะได้เปรียบตรงที่ว่า มีให้เลือกเยอะ ว่าอยากไปไลฟ์ไหน ของใคร จะมีคนที่สนใจศิลปินคนนั้นๆไปดูคอนเสริต์นั้นๆจริงๆทำให้รู้สึกสนุกไปด้วยกันไม่อยาก  จะบอกว่าระได้เจอเพื่อนใหม่จากที่ไปคอนเสิร์ตนี้ด้วย (ทว่าความเป็นต่างด้าว ทำให้คนญี่ปุ่นอึ้งไม่น้อย )

อันนี้เป็นคอนเสิร์ตที่อยากไปแล้วพลาดตั๋ว Animelo Summer Live 2008 <----ปีนี้มีศิลปินที่ระชอบมากหลายคนได้ออกมาร้องในปีนี้(ที่ชอบมากสุดๆคือตอนที่จิฮิโรโยเนคุระซังกับอิชิคาว่าซัง มาร้องเพลงกันดั้มคู่กันนี่แหละ あんなに一緒だったのに～嵐の中で輝いて／石川智晶＋米倉千尋)

yell it 's  a  beautiful life 

ถ้าได้ฟังเพลงนี้สดๆมีหวังน้ำตาไหลชัวร์ๆ ความหมายเพลงก็ดี

จากคลิปนี้ได้เจอตัวจริงแบบเป็นๆนี่ มีอาสึโกะ คาเงยาม่าซังแล้วก็เมน(มาครอสฟรอนเทียร์)3คนเองหรือเนี่ย

รายละเอียดของดีวีดีที่จะออกเดือน 3นี้ค่ะ อยากได้ทั้งสองแผ่นเลย แต่ก่อนอื่นคงขอสอยของวันที่ 31ก่อนล่ะค่ะ ที่เหลือค่อยๆตามไปเก็บทีหลัง( แผ่นแรกมีอาสึโกะกับคิโชแล้วก็อคิโนะที่อยากฟังสุดๆด้วย)

ส่วน Animelo Summer Live ปีนี้ จะมีใครมาบ้างก็ไม่รู้ คิดไว้ว่าถ้ามีโอกาสอยากไปดูสักครั้ง ระว่าคอนเสิร์ตนี้คุ้มสุดๆตรงที่ศิลปินมากันหลายท่านนี่แหละแล้วแต่ละคนนีเจ๋งๆทั้งนั้น ถึงจะนั่งไกลแค่ไหนแค่ได้อยู่ในที่เดียวกับศิลปิน ได้อยู่กับคนที่ชอบเหมือนกันก็พอใจแล้วล่ะค่ะ 

แต่ระอ่านกระทู้จากที่แห่งหนึ่งแล้วรู้สึกขัดตานิดๆแฮะ ตรงที่บอกว่า คอนเสริต์ของคาเงยาม่าซังแล้วทำไมมีคนที่ไปดูมีเป็นเป็นผู้ใหญ่ก็เยอะ  กรี๊ดเหมือนแทงตัวเอง

อันนี้เป็นความคิดส่วนตัวระเองนะคะ  อะไรที่เกี่ยวกับการ์ตูนไม่ค่อยจะคิดถึงเรื่องอายุเท่าไหร่น่ะค่ะเลยไม่รู้สึกแปลก (อย่างเพื่อนระบางคนเป็นรุ่นน้องระหลายปียังไม่เคยเรียกระขึ้นต้นว่า"พี่"เลยด้วยซ้ำ ให้เรียกคงจั๊กจี้ชัวร์ๆ) แต่จะคิดกับทุกคนว่าเป็นรุ่นเดียวกันหมดน่ะค่ะ รู้สึกว่าคุยง่ายดี 

พวกคอนเสิร์ตจะมองไปแนวมีผู้ชายหรือผู้หญิงมามากกว่ากัน (เท่าที่ไปมาเจอแต่ผู้ชายไปเยอะ สงสัยต้องไปของตระกูลเนโอโรมานซ์บ้างแล้วล่ะมั้งนี่)

แต่ถ้าถามเรื่องอายุคนมาร่วม อย่างตอนมาครอฟรอนเทียร์นี่มองจากสายตาเจอแฟนๆรุ่นมาครอสภาคลินด์มินเมย์มาร่วมเยอะมาก (30ปลายๆ 40กว่ายังมีเลย) ตอนงานโซนี่ เพราะอนิเมตอนนั้นส่วนใหญ่ยังฉาย ตอน 6โมงเย็น เห็นขนมากันเป็นครอบครัวก็เยอะ ขนาดวันที่สองวันสุดท้ายฝนตกก็ยังพากันมาเลยล่ะค่ะ ของangela รู้สึกเหงานิดๆเพราะข้างหน้าเหมือนเป็นแฟนกันพากันมาดูคอนเสิร์ต  ที่มากสุดจากที่สังเกตจะเป็นช่วงม.ปลาย มหาวิทยาลัยน่ะค่ะ  เด็กประถมไม่ค่อยเจอนะ  พวกงานโดจินเหมือนกันก็จะมหาวิทยาลัย เพราะโดบางอย่างก็จำกัดอายุด้วย

ถึงจะเป็นวัยไหนพอได้มาสนุกร่วมกัน ได้มามีความสุขร่วมกัน ระก็ว่าเป็นสิ่งดีนะ  ตอนที่ดูคอนเสิร์ตไม่มีใครมาคิดถึงว่าใครเด็กใครผู้ใหญ่แล้ว  จุดรวมความสนุกจะไปอยู่ที่ตัวศิลปินแล้วล่ะค่ะ 

แต่ที่เหมือนกันทุกอย่างไม่ว่าจะคอนเสิร์ตไหน คนก็เยอะไปหมด 

ย้อนอดีตหน่อย 

อันนี้ถ่ายจากมือถือค่ะ ตอนที่ออกมาจากคอนเสิร์ตของแองเจลล่าที่ชิบุย่าเอเอ๊กซ์  ตอนคอนเสิรต์จบแล้ว  เป็นการไปคอนเสิร์ตครั้งแรกในชีวิตประทับใจมาก  ออกมานี่ 10องศาหนาวสุดๆเลย

นี่ของที่งานโซนี่ที่สนามกีฬาโยโยงิแถวฮาราจูกุ  จะมีจากหลายเรื่องตอนนั้นมีกันดั้ม กินทามะ  บลีช  ถ่ายจากสะพานลอย คนเยอะมาก ฝนตกด้วยนะเนี่ย 

อันนี้ถ่ายจากด้านในตอนคอนเสิร์ตจบแล้ว นู้นลิบๆเวทีเห็นศิลปินตัวจิ๊ดเดียว ต้องอาศัยดูจากจอมอนิเตอร์ คราวนี้มีที่นั่งค่ะ เลยไม่เมื่อย  งานนี้ได้เจอนักพากย์ที่อยากเจอหลายคนเลย โดยเฉพาะทีมกันดั้มซีดนี่แหละ โฮชิซัง อิชิดะซัง สึซึมุระซังมาหมด แม้ไกลแต่ได้อยู่ในที่เดียวกัน เสียงสดๆก็พอใจแล้วล่ะ

นี่เกือบล่าสุด มาครอสฟรอนเทียร์ 

(เอาภาพของกระทู้ที่เคยอัพไปแล้วมายืมหน่อย)

ภาพบนร้อนขนาดไหนยังรอต่อแถวซื้อสินค้าเลย เสียดายนะเนี่ย ลืมถ่ายบรรยากาศคนยืนรอตอนเรียกตัวเข้าไปดู (แต่ก็กลัวไม่ได้ยินอีก(ไอ้เราก็อ่อนเรื่องฟังตัวเลข)  ได้เพื่อนใหม่ก็ตอนนี้แหละค่ะ เค้าช่วยพานำทางเข้าไป

ประทับใจสุดก็คราวนี้แหละค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอมาเมงุ เมน นากามูระซัง คามิยะซัง ตัวจริง เจอเซอร์ไพรส์แถมมาอายะซังกับคันโนะซังด้วยนี่สิ  

แต่เจ็บใจนิด คอนเสิร์ตนี้ตรงที่ไม่มีดีวีดีออกนี่แหละค่ะ 

ปีนี้ของภาคหนังโรง ไม่รู้จะมีคอนเสิรต์ช่วงไหน อย่างน้อยก็อยากไปมาดูไลฟ์ครอสฟรอนเทียร์อีกครั้งจัง 

จริงๆฝันอีกอย่างของระคือ ออเครสตร้าคอนเสิร์ตของไฟนอลแฟนตาซีค่ะ ไม่รู้จะมีโอกาสหรือเปล่านา แต่ก็อยากไปนั่งฟังสักครั้ง ช่วงนี้ลุงโนบุโอะไม่ค่อยยุ่งกับไฟนอลแฟนตาซีด้วยนี่สิ ........

Comments

Zheng Yu [A]ming Kung © 郑玉明 (2009-01-15 09:20)

เมื่อคืนโหลดมายลแล้ว แทบทำลายเครื่องคอมตัวเองไปเลย

ทานุขนฟู (2009-01-15 10:49)

พอดีเราดูพวกดีวีดีคอนบ่อยน่ะ(ของจอนนี่ ฮะๆๆ)แล้วก็อีเว้นท์ไลฟ์ก็ได้ดูเยอะ เพราะงั้นก็เลยค่อนข้างอินแล้วก็ทำการบ้านมาแล้วว่าเวลาต้องไปไลฟ์ไปคอนเค้าทำกันยังไงน่ะ ก็ขนาดนั่งดูอยู่หน้าคอมหรือหน้าจอทีวีมันยังสนุกซะจนต้องเผลอยกมือโบกตามแฟนๆในจอเลยนี่นา ถึงจะไม่ได้สดๆแต่ก็สามารถสนุกร่วมไปกับทุกๆคนในจอได้นะ(แต่ถ้าพ่อแม่เดินมาเห็นคงนึกว่าลูกเสียสติไปแล้ว...)

วันเสาร์ก็พอจะมองเห็นว่ามีคนที่ไม่กล้าโบกมือตามด้วยเหมือนกัน แต่แถบทางด้านที่เรายืน(หันหน้าเข้าเวทีจะอยู่ทางขวา)ทุกๆคนก็ช่วยกันโบกมือตามนะ เพราะว่ายกแขนกันซะจนบังเรามิดเลย กร้าซซซซซซ ก็อย่างที่ว่าแหล่ะ ครั้งแรกของเมืองไทย ถ้าคราวหน้ามีโอกาสอีกทุกๆคนคงจะกล้าสนุกกับไลฟ์มากกว่านี้แน่ๆ

Piggy (2009-01-15 15:11)

พูดประทับใจ (อิจฉาด้วย ได้ไปมาหลายงาน )

ให้ดราก้อนบอล

คอนเสิร์ตไฟนอลแฟนตาซีก็เป็นอีก 1 ความฝันของเราเหมือนกัน

ทุกวันนี้ยังต้องนั่งดูคลิปแก้เสี้ยนในคุณตูบอยู่เลย

(ไม่อยากเอาดีีวีดี VOICES มาเปิดบ่อยๆ กลัวสึก 555)

พูดแล้วอิจฉาพี่บัมพ์เนอะ ที่ตอนนั้นเขาได้ไปดู >_<